Corona, In of Uit Verbinding?

Vooraf: Ik realiseer mij dat er onder de lezers van dit stuk mensen zijn die zich bekritiseerd zouden kunnen voelen door bepaalde delen van mijn tekst. Aan hen wil ik vragen; begrijp alsjeblieft dat mijn verhaal er niet één is van op- of aanmerkingen op mensen of op wat men wel of niet doet, maar dat ik met die voorbeelden aangeef; blijf steeds jezelf onderzoeken en bevragen over waar je je energie aan geeft. Als je voelt dat jou meest Wezenlijke uiting van je Bronkracht is dat je dat inzet om zaken te observeren, doe dat dan. En weet voor je zelf je eigen Waarde hierin. Maar als je je aangesproken voelt in dat je wellicht (ook) een andere specifieke taak hebt, ga die dan alsjeblieft (ook) doen.
En ook wil ik zeggen dat ik geenszins onderschat wat de vreselijk nare gevolgen van een pandemie voor betrokken individuen kan hebben. Maar dit stuk gaat niet over de gevolgen van het corinavirus.

Het gaat over wat ik zie dat de maatregelen op maatschappelijk vlak weerspiegelen van wat zich op metafysisch vlak afspeelt. En vice versa.


Corona; in of uit Verbinding?
“Verbinding”, in al haar facetten, zie ik als rode draad door deze corona-periode lopen.
Analoge verbinding als schitterende afwezige in alle menselijke contacten. Verbinding die gezocht wordt, nog intenser dan normaliter, via digitale netwerken. Mensen die zich bewust worden van hoe ze de verbinding van het meest normale, menselijke contact nu missen. Geen spontane, ontspannen praatjes meer met de buren of op de markt. Geen bezoekjes meer aan vrienden en familie. Collega’s zie je alleen nog op het scherm. De zo vanzelfsprekende contacten en de daarin zo broodnodige verbinding tussen mensen, is opeens niet meer aanwezig.
Anderszijds worden verbindingen op de spits gedreven; gezinnen en partners zitten opeens 24/7 met elkaar onder één dak. Terwijl het ‘gewone leven’, dat wil zeggen school voor de kinderen en werk voor beide ouders zo gewoon mogelijk door moet gaan. De computers draaien nog meer overuren dan normaal om docenten en leerlingen in contact te brengen en collega’s met elkaar te verbinden.
Ouders die gewend zijn rustig te kunnen werken, moeten opeens multistasken tussen hun collega’s, hun partner en hun kinderen. Tevéél verbindingen vragen tegelijkertijd om aandacht.
De maatregelen ontzeggen ons enerzijds normale, analoge en broodnodige verbindingen terwijl ze velen anderzijds forceren tot meer digitale verbindingen en meer analoge aanwezigheid van gezinsleden dan we normaliter wenselijk vinden.
Verbinding is de rode vlag. Fysieke contacten zijn geminimaliseerd want daar kun je besmet en ziek door worden. Daarentegen worden de verbindingen via social media en digitale communicatieprogramma’s ( skype e.d.) geïntensiveerd. Wat zegt ons dit?
De afleiding; terwijl onze analoge, intermenselijke verbindingen verbroken worden is er tegelijk in de natuur een prachtig, buitengewoon zonnig lente-programma gaande.
Ik zie dan ook heel veel mensen, vooral in de groep die veel met spirituele ontwikkeling bezig is, halelujah roepen. Want zie eens hoe schoon de lucht wordt, hoe stil de wegen zijn, hoe mooi de bloemen bloeien. Jazeker; dat is heel erg prachtig en ik geniet daar ook heel erg veel van. Maar dat doe ik ieder seizoen, ieder jaar; de natuur is altijd zo mooi.
En dat de lucht streeploos is en de straten vele malen rustiger; dat is voor mij heel dubbel omdat het een “Mantel der Liefde” is die een enorm economisch en dus menselijk drama verhult. Was de lucht schoon en de weg rustig omdat wij dat met z’n allen vanuit ons sociale, economische en politieke stelsel zo hadden geregeld, dan was ik immens verheugd. Ik zou niet stoppen met jubelen en halelujah zingen als dit vanuit onze eigen gebundelde daadkracht was voortgekomen. Maar dat is geenszins het geval.
Angst, en het verbod op verbinding hebben nu een tijdelijke mantel der liefde opgetrokken. Een mantel die zoals gezegt een enorme economische crisis verbergt. Een crisis die zal worden opgelost door dezelfde krachten die haar veroorzaakt hebben. Wat zal de oplossing zijn? Vergeving van schulden? ( Hmm, waar doet die zin aan denken..?) Een basisinkomen voor iedereen? Ik hoor nog meer gejubel en gejuich.
Maar het is het juichen van een koe die na een winter op stal in de lente voor het eerst de wei in gaat; hoe groot haar vreugde ook is, ze is en blijft een melkkoe. Zomers in het ompaalde weiland, ‘s-winters op stal. Maar hoe dan ook eigenaar van de boer en gefokt om melk te geven. Zo gaan wij mondiaal met dieren om en zo wordt er interdimensionaal met ons omgegaan.
Want wat gebeurd er nu achter de schermen? Wat gebeurd er over onze hoofden? Welke krachten staan er nu eigenlijk aan het roer en wat is het doel waar ze op af stevenen?
Ik heb geen namen van de krachten die ik zojuist aanduid. Maar ik weet dat er een gigantische veldslag gaande is óver ons menselijk bewustzijn.
Wij zijn het onderwerp van gevecht. Een gevecht tussen meerdere partijen die allemaal menen recht te hebben op ons, menselijk, bewustzijn.
Die allemaal munt willen slaan uit de prooi die mens heet en die geen van allen het optimaal tot bloei komen van de oorspronkelijke mens op aarde op hun agenda hebben staan.
Het gevecht gaat om ons, maar wij staan zelf buiten spel. Althans, dat is de bedoeling.En de huidige maatregelen die onze analoge verbindingen op allerlei manieren verstoren; van teveel bij elkaar in een te kleine ruimte moeten zitten tot het geheel verstoten zijn van contact….zijn op multidimensionaal niveau voelbaar en ervaarbaar.
Met mij zijn er velen die de laatste weken merken hoe moeilijk het is om de verbinding met je eigen Bron Zelf te behouden. Alsof de verbinding die de laatste maanden voor velen juist steeds vanzelfsprekender aanwezig was, opeens versluierd is. Alsof er een zachte maar dikke muur staat tussen ons eigen, persoonlijke bewustzijn en onze multidimensionale Wezensdelen ( Ons ‘Hoger Zelf’, ons ‘Bron Zelf’, of hoe je je met Spirit verbonden bewustzijnsstaat ook maar benoemt).
De verbinding is bemoeilijkt. Angst is in deze tijd een veel geraadpleegde raadgever.
Dus als ik het toneeltje zo overzie dan zie ik mensen in angst verlamt. Ik zie mensen in ergernis verkrampt. Ik zie mensen in opluchting en creativiteit de nieuwe mogelijkheden van digitale verbindingen onderzoeken. Ik zie humor in enorme hoeveelheden de angst voor het virus relativeren.
En dat alles speelt zich af onder de dekmantel die verhult wat daarachter gaande is. Namelijk een enorm gevecht om de heerschappij over de aardbewoners.
Oja, er zijn veel mensen die dit wel zien; er zijn docu’s die vertellen over de ‘black hats en de white hats’; de aardse handlangers van de interdimensionale krachten die nu in gevecht zijn.
Mijn vraag is: wat doen wij?
Het gevecht gaat over ons!
Blijven we als toeschouwers langs de zijlijn staan? Of stappen we het podium op en tonen we onze kracht? Ja, er zijn veel ( mondiale) initiatieven om gezamenlijk te mediteren en op die manier onze verbinding met elkaar te versterken en onze kracht in te zetten. Heel goed.
Maar ik heb nog niet 1 initiatief gezien waarbij de prioriteit is om de verbinding met onze eigen innerlijke Bronkracht te versterken en om díe tot uiting te laten komen in onze gedachten, gevoelens en daden.
Alles wat ik met betrekking tot de huidige situatie langs zie komen is gericht op het toneel. Is gericht op het gevecht dat andere krachten met elkaar leveren óver ons!
Het is gericht op het ‘neutraal waarnemen van de situatie’. Het is gericht op ‘het neutraliseren van het virus’. Het is gericht op ‘de beste uitkomst van dit gevecht’. etc.
Kortom; het stuurt allemaal onze focus naar buiten; naar de vechtende partijen en naar het gevecht wat gaande is. En waar je aandacht heen gaat, gaat je energie heen.
Is dat versterkend voor ons? Is het geven van onze aandacht aan partijen waarvan we weten dat ze er zijn en waarvan we weten dat ze een enorm belang hebben bij het vangen van onze aandacht, op dit moment wat wij het hardste nodig hebben? Is het, nogmaals; bekrachtigend voor ons eigen scheppingspotentieel?
Nee. Het is het gedrag van een fan op de tribune! De fan zal nooit als de winnaar uit de wedstrijd komen, maar op zijn best als aanhanger van de winnende partij.
Waar twee vechten om een been, gaat de derde ermee heen. (Wij zijn de spreekwoordelijke derde; zorg dat je “ermee heen gaat”!)
Wat ons versterkt is als we zelf opstaan. Niet als deelnemers of toeschouwers van het gevecht/de wedstrijd, maar als volwaardige, scheppende partij met haar geheel eigen agenda.
Wat die agenda is?
Die is om te beginnen geheel individueel!
Wij hebben hier als geïncarneerde Bron Wezens allemaal onze heel eigen, individuele schepperstaak. Door heel specifiek jóu Wezenlijke Verbinding te voelen en vorm te geven in jou leven, ben je uiteindelijk een onmisbaar stukje van de agenda van het Menselijk Bewustzijn als geheel. Wij kunnen op dit moment niet een gezamenlijke agenda uitvoeren tenzij we ieder individueel ons eigen stuk oppakken! Je kunt pas harmonieus samenspelen als je je eigen instrument en muziek kent.
Ieders eigen stuk is een onmisbaar stuk van het geheel maar pas als je de verbinding met je eigen innerlijke, eeuwige Bron-bewustzijn zo stevig maakt dat dit werkzaam kan zijn in jouw individuele, persoonlijke leven en bewustzijn, lever je jou aandeel aan de oorspronkelijke agenda van het Menselijk Bewustzijn. ( Want ja, ook wij mensen, als oorspronkelijk bewustzijn, hebben een “agenda”; wij zijn hier niet voor niks of zomaar toevallig!)
Wij hoeven niet te vechten tegen of samen met de krachten die op dit moment de wet hier voorschrijven.
Wij hoeven ons niet te mengen met de plannen van anderen. Houdt je observatiekracht en scheppingspotentieel in de eerste plaats voor jeZelf. Zet het in om je bewust te worden van jóu eigen taak als ScheppersWezen hier in deze realiteit. En kijk in je vrije tijd eventueel naar een wedstrijd. (Begrijp me goed, ik wil je beslist niet ontmoedigen ten aanzien van het inzetten van je observatievermogen richting gebeurtenissen die je in de wereld ziet plaatshebben……maar ik ben van mening dat het een afleiding kan vormen die je weerhoudt van het werkelijk neerzetten van je oorspronkelijke taak….)
Wat kom je hier doen?
Alleen als fan op de tribune zitten om te hopen dat door jou intentie of observatie de ene of de andere partij wint? Of te hopen dat ze door jou observatie van het toneel verdwijnen zodat jij er zelf op kunt gaan staan? Zonde van je tijd en energie! Begin gewoon met je eigen rol op het toneel te spelen. Je hoeft niet te wachten tot andermans strijd beslist is of tot ze aftaaien en ruimte maken voor jou. Wat er is al ruimte voor jou.
Er is ruimte voor ons allemaal. Sta op en neem je ruimte. Wacht niet tot je in quarantaine zit. Versterk de verbinding met jeZelf en doe je eigen goddelijke ding. Dat is de meest bekrachtigende daad en daarmee de grootste bijdrage die je kunt leveren aan het geheel.
Mijn bijdrage vanuit mijn Verbinding is vandaag het schrijven van dit epistel. Is het een kleine bijdrage? Mogelijk. Is het een grote bijdrage? Mogelijk.
Het is in ieder geval een bijdrage waar doorheen mijn scheppende, oorspronkelijke Bron frequentie de wereld instroomt en haar bijdrage levert aan het tot bloei komen van het ware Menselijke Bewustzijn op deze Aarde.